Deze website maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken om een optimale gebruikerservaring te bieden. Je kunt je voorkeuren aanpassen.

Deze cookies zorgen ervoor dat de website naar behoren werkt. Deze cookies kunnen niet uitgezet worden.
Deze cookies zorgen ervoor dat we het gebruik van de website kunnen meten en verbeteringen door kunnen voeren.
Deze cookies kunnen geplaatst worden door derde partijen, zoals YouTube of Vimeo.
Deze cookie stellen onze advertentiepartners in staat om doelgerichter informatie te kunnen aanbieden.

Door categorieën uit te zetten, kan het voorkomen dat gerelateerde functionaliteiten binnen de website niet langer correct werken. Het is altijd mogelijk om op een later moment de voorkeuren aan te passen.

Stéphanie Teekens Smith

1982
Geboorteplaats:
Dordrecht, Nederland
Foto door: Dagmar Rijgersberg - Stephanie Teekens

Foto door: Dagmar Rijgersberg

Stephanie Teekens

Ik ben geboren en opgegroeid in Dordrecht in de jaren 80. Mijn vader staat niet heel stil bij Indisch-zijn en hetgeen wat er thuis over verteld werd was vooral in de vorm van grappige verhalen over zijn jeugd in Indonesië. Ik wist hierdoor wel dat ik Indisch ben, maar begreep het nog niet volledig. Toch omringde ik me op de basisschool met vooral Indische vriendinnetjes. Bij hen thuis vond ik het altijd toch iets gezelliger dan bij mijn Nederlandse vriendinnen.

‘Het voelde bij mijn Indische vriendinnetjes thuis alsof ik bij familie op bezoek was.’

Vanuit huis heb ik enkel de trouwring van mijn opa geërfd die me sterk aan mijn Indische afkomst doet denken. Pas toen ik moeder werd realiseerde ik me dat ik weinig wist over mijn eigen afkomst, geschiedenis en roots. Mijn kinderen hebben blond haar en blauwe ogen en dit verraste me enorm.

‘Het klinkt gek, maar ik heb altijd gedacht dat mijn kinderen er gewoon net zo uit zouden zien als ik. Nu zag ik ineens dat die Indische trekjes voor mijn neus verdwijnen.’

Ik wil mijn kinderen meegeven wat Indisch zijn betekent, maar eerst moest ik dit voor mijzelf uitzoeken. Met hulp van familieleden die al meer onderzoek hadden gedaan vond ik mijn weg door de familiegeschiedenis. Ook leerde ik tijdens deze zoektocht de Indische gemeenschap van Dordrecht kennen. Ik besefte dat het ook écht een gemeenschap is, waarbinnen veel generatiegenoten ook bezig zijn met een vergelijkbare zoektocht.

Annemarie Smith en Stéphanie Teekens - Smith

Annemarie Smith en Stéphanie Teekens - Smith

‘Het idee dat al deze mensen dezelfde achtergrond hebben, vond ik heel bijzonder.’

Mijn interesse in de familiegeschiedenis uit zich in diverse creatieve projecten. Zo schreef ik het kinderboek “Mama waarom zijn wij Indo's?” en maakte ik twee podcasts over dit onderwerp. Samen met Dagmar Rijgersberg verdiepte ik me in de Indische, Indo- en Molukse gitaristen en maakten we samen het boek “Snaar” over de rol van de gitaar in de Indische, Indo en Molukse gemeenschap. Naast deze projecten heb ik met veel voldoening een aantal jaar in het bestuur van Stichting Indisch Dordrecht gezeten.

Mijn zoektocht naar mijn afkomst is geëvolueerd van een zoektocht, naar het omgaan met mijn identiteit. Ik zet me dan ook in voor meer bekendheid over de Indische gemeenschap en haar geschiedenis.

Snaar

Snaar

Mijn interesse in de familiegeschiedenis uit zich in diverse creatieve projecten. Zo schreef ik het kinderboek “Mama waarom zijn wij Indo's?” en maakte ik twee podcasts over dit onderwerp. Samen met Dagmar Rijgersberg verdiepte ik me in de Indische, Indo- en Molukse gitaristen en maakten we samen het boek “Snaar” over de rol van de gitaar in de Indische, Indo en Molukse gemeenschap. Naast deze projecten heb ik met veel voldoening een aantal jaar in het bestuur van Stichting Indisch Dordrecht gezeten.

Mijn zoektocht naar mijn afkomst is geëvolueerd van een zoektocht, naar het omgaan met mijn identiteit. Ik zet me dan ook in voor meer bekendheid over de Indische gemeenschap en haar geschiedenis.

‘Ik zou het fijn vinden als mensen buiten de gemeenschap meer interesse zouden hebben in onze geschiedenis. Dat men weet waarom wij hier zijn. Dat geldt niet alleen voor ons, maar voor elke gemeenschap met een migratiegeschiedenis. Op die manier krijgen we meer begrip voor elkaar.’