Annemarie Smith

Eind 1958 verhuisden we naar Dordrecht waar we werden geplaatst in het contractpension aan de Nieuwe Haven. In 1960 kregen we een flat toegewezen in Wielwijk. Al die tijd ben ik in Dordrecht blijven wonen en ben hier grotendeels naar school gegaan. Ondertussen ben ik ongeveer 10 jaar met pensioen; daarvoor heb ik ca. 35 jaar bij het Albert Schweitzer-ziekenhuis gewerkt.

Voor mijn ouders, de eerste generatie, zijn de beginjaren in Nederland heel moeilijk geweest. We hebben het in die tijd thuis echt niet breed gehad. Als kind merkte je dat wel, maar je ouders bespraken hun zorgen niet met de kinderen. Ik was me bewust van mijn Indische achtergrond, maar stond daar nooit bij stil.

Via mijn eigen onderzoek kwam ik eindelijk meer te weten over mijn biologische oma. Volgens de geboorteakte van mijn moeder heette zij Marpia. Zij was een Javaanse vrouw, een zogenoemde njai. Een vrouw die ten tijde van de koloniale bezetting ongetrouwd bij een (Indo)- Europese man woonde, het huishouden deed en vaak de moeder was van zijn kinderen. Mijn Nederlandse opa had met Marpia 3 kinderen, maar trouwde later met een Nederlandse vrouw, die de stiefmoeder werd van mijn moeder en haar 2 jongere broers. Marpia verdween van het toneel. Zij bleek in 1928 met een andere Nederlandse man getrouwd te zijn. Met haar nieuwe gezin vertrok zij in 1950 naar Nederland. Deze familie kende haar echter niet als Marpia, maar als Marliah. Deze naam stond ook in haar trouwakte en Nederlandse paspoort. In 2003 heb ik de kinderen en een aantal kleinkinderen van Marliah ontmoet en van hen een ring en zilveren bekertje gekregen, de enige voorwerpen die mijn oma altijd bewaard heeft uit de periode van haar 1e gezin. Het zilveren bekertje was van mijn moeder geweest.