Deze website maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken om een optimale gebruikerservaring te bieden. Je kunt je voorkeuren aanpassen.

Deze cookies zorgen ervoor dat de website naar behoren werkt. Deze cookies kunnen niet uitgezet worden.
Deze cookies zorgen ervoor dat we het gebruik van de website kunnen meten en verbeteringen door kunnen voeren.
Deze cookies kunnen geplaatst worden door derde partijen, zoals YouTube of Vimeo.
Deze cookie stellen onze advertentiepartners in staat om doelgerichter informatie te kunnen aanbieden.

Door categorieën uit te zetten, kan het voorkomen dat gerelateerde functionaliteiten binnen de website niet langer correct werken. Het is altijd mogelijk om op een later moment de voorkeuren aan te passen.

Dagmar Rijgersberg

1992
Geboorteplaats:
Capelle ad IJssel, Nederland
Foto door: Dagmar Rijgersberg - Dagmar Rijgersberg

Foto door: Dagmar Rijgersberg

Dagmar Rijgersberg

Dagmar aan het woord

Rond mijn 27e kwam ik in Dordrecht wonen, ik werkte toen in Ridderkerk. Eerst kende ik niemand in de stad, wat een ontheemd gevoel met zich meebracht. Maar door mijn deelname aan het bestuur van Stichting Indisch Dordrecht bouwde ik een netwerk op en voelde ik me al snel thuis.

Dat een kring van gelijkgestemden mij een gevoel van thuis gaven is niet gek. Indisch-zijn was een groot deel van mijn opvoeding, al was ik hier lange tijd onbewust van. Elke week kwamen we met de familie samen: er stond een rijsttafel gemaakt door oma klaar, er waren massages tijdens familiefeesten en er werden veel verhalen gedeeld.

Toen ik meer bij vriendinnen thuiskwam begon ik me langzaam ‘anders’ te voelen, een vervelend gevoel, wat ik totaal niet wilde. Ik ging me afzetten tegen mijn cultuur, maar tegelijkertijd verdiepte ik me ook in Indonesië. Het Indonesië waar mijn oma het soms, heel soms, over had. Het boek van Marion Bloem genaamd ‘een meisje van honderd’ was een echte eyeopener, omdat ik zoveel herkenning teruglas.

‘Sindsdien ben ik nooit gestopt met onderzoeken en achterhalen en is mijn schaamte van anders zijn omgezet tot verbondenheid en waardering.’

Hoewel ik veel typisch Indische objecten in mijn huis heb staan, springt de tumpeng qua symboliek er voor mij echt tussenuit. In 2025 overleed mijn zoontje tijdens de bevalling. De Indische tradities rondom samenzijn en eten waren toen een enorme troost, óók voor de mijn aangetrouwde Nederlandse familie. De tumpeng wordt gebruikt tijdens feesten, maar ook tijdens het herdenken van overledenen. Voor mij voelde het maken en versieren van de gele rijsttoren, het serveren van de tumpeng, het gezamenlijk eten en het herdenken van mijn zoontje heel poëtisch en warm.

Dagmar

Dagmar

‘Het omringd zijn met deze voorwerpen geeft mij de warmte van de familiefeesten van vroeger en vooral de link naar het huis van mijn opa en oma.’

Graag zou ik bijdragen aan meer bekendheid van de Indische gemeenschap, waarin vele waarheden en perspectieven aan bod komen. De geschiedenis is enorm gelaagd en bevat altijd terugkerende overkoepelende thema's zoals ontheemd zijn en je moeten aanpassen. De gemeenschap en geschiedenis tonen hoe de koloniale erfenis en migratie littekens achterlaten die soms nog vele generaties later worden meegedragen. Door hier meer over te praten en schrijven hoop ik dat er ook een breder licht kan gaan schijnen op migratie in het algemeen en hier met meer zachtheid en begrip naar gekeken kan worden.

Tumpeng

Tumpeng