Deze website maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken om een optimale gebruikerservaring te bieden. Je kunt je voorkeuren aanpassen.

Deze cookies zorgen ervoor dat de website naar behoren werkt. Deze cookies kunnen niet uitgezet worden.
Deze cookies zorgen ervoor dat we het gebruik van de website kunnen meten en verbeteringen door kunnen voeren.
Deze cookies kunnen geplaatst worden door derde partijen, zoals YouTube of Vimeo.
Deze cookie stellen onze advertentiepartners in staat om doelgerichter informatie te kunnen aanbieden.

Door categorieën uit te zetten, kan het voorkomen dat gerelateerde functionaliteiten binnen de website niet langer correct werken. Het is altijd mogelijk om op een later moment de voorkeuren aan te passen.

Patrick Meijnhard van Schoor

1957
Geboorteplaats:
Dordrecht, Nederland
Foto door: Dagmar Rijgersberg - Patrick Meijnhard van Schoor

Foto door: Dagmar Rijgersberg

Patrick Meijnhard van Schoor

Ik ben geboren en opgegroeid in Dordrecht. Mijn vader werd in 1916 geboren in Surabaya op Java en mijn moeder in 1924 in Manado op Sulawesi. Hun reis naar Nederland verliep niet samen. Mijn vader vertrok in 1954, terwijl mijn moeder hem twee jaar later volgde. In de tussentijd trouwden zij in 1955 “met de handschoen”; een huwelijk waarbij zij niet fysiek samen aanwezig waren. Na hun hereniging in Nederland werden zij opgevangen in het Oranjehotel aan de Johan de Wittstraat in Dordrecht. Mijn moeder had in Jakarta als verpleegkundige gewerkt en vond later tijdelijk werk in de Victoriafabriek.

In 1957 werd ik geboren in Wielwijk, een wijk waar veel Indische gezinnen woonden. Toch werd er thuis weinig gesproken over het Indisch-zijn. Vooral mijn vader sprak nauwelijks over zijn verleden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij door de Japanners tewerkgesteld als dwangarbeider aan de Birma-Siam spoorlijn. Dat moet een ingrijpende en traumatische periode zijn geweest, maar het bleef vooral stil rondom die ervaringen.

Familie Meijnhard van Schoor

Familie Meijnhard van Schoor

‘Mijn moeder vertelde wel meer over haar jeugd in Indonesië. Vooral nadat mijn vader was overleden, kwamen er bij haar veel verhalen los.’

Binnen de Indische gemeenschap waren badminton en vechtsporten populair, maar mijn hart lag al vroeg bij voetbal. Daardoor groeide ik op met veel Nederlandse vriendjes. Bij voetbalclub EBOH was ik een van de weinige Indische jongens. Uiteindelijk bracht voetbal mij zelfs naar een carrière als profvoetballer. Mijn verhaal kreeg later ook een plek in het boek ‘soedah laat maar’.

Familie Meijnhard van Schoor

Familie Meijnhard van Schoor

‘Toch heb ik altijd het gevoel gehad dat ik niet helemaal bij de Nederlandse cultuur hoorde.’

Hoewel ik mijn eigen weg vond, bleef er altijd een gevoel bestaan dat ik tussen twee werelden in stond. Dat besef werd sterker na het overlijden van mijn broer. Tijdens het opruimen van zijn huis vond ik foto’s, documenten en herinneringen van onze ouders. Daardoor ontstond er bij mij meer nieuwsgierigheid naar onze familiegeschiedenis en afkomst. Sindsdien ben ik ook meer in contact gekomen met de Indische gemeenschap in Dordrecht.

‘Ik ben nu ouder dan dat mijn vader ooit is geworden. Dat zet me ook aan het denken. Ik vind het jammer dat ik nooit vragen aan hem heb kunnen stellen over zijn jeugd.’

Dit jaar maak ik samen met mijn zoon Yves een bijzondere reis naar Indonesië. We willen onder andere de graven van onze voorouders bezoeken, om zo dichter bij onze familiegeschiedenis te komen en meer te ontdekken over waar wij vandaan komen.

Hoe meer ik me verdiep in mijn familiegeschiedenis en roots, hoe meer ik voel dat er een natuurlijke verbondenheid is met de Indische gemeenschap. Misschien zit verbondenheid niet altijd in woorden, maar juist in het gevoel dat je elkaar begrijpt zonder iets uit te hoeven leggen.

Patrick en Yves Meijnhard Verschoor

Patrick en Yves Meijnhard Verschoor