Yves Meijnhard van Schoor

1998

Geboorteplaats:: Dordrecht, Nederland

Ik ben geboren en opgegroeid in Dordrecht en voel me de laatste jaren steeds sterker verbonden met mijn Indische roots. Toch heb ik die verbondenheid nooit ervaren als een bewuste zoektocht, zoals ik dat bij andere derde generatiegenoten wel zag. In mijn opvoeding lag de nadruk niet op het Indisch zijn; het hoorde er simpelweg bij. Mijn Indische achtergrond kwam via mijn vader en voelde vooral vanzelfsprekend.

‘Wat denk ik ook meespeelde is het feit dat wij geen grote Indische familie hebben in Nederland.’

Pas later in mijn leven begon ik te beseffen hoe bijzonder die achtergrond eigenlijk is en hoeveel invloed die, vaak onbewust, op mij heeft gehad. Muziek speelde daarin een belangrijke rol. Als gitarist ontdekte ik gaandeweg dat ik onderdeel ben van een grotere gemeenschap met gedeelde verhalen, gevoelens en talenten. Samen met mijn tweelingbroer Alain werd ik in 2014 door Vera Andreas uitgenodigd om op te treden tijdens “Rame Rame in Dordt” in Kunstmin: een week vol evenementen voor de Indische gemeenschap in Dordrecht. Daar stonden we samen op het podium met onder anderen Wieteke van Dordt, Ricky Risolles en Riem de Wolff.

Yves Meijnhard van Schoor

‘Omdat gitaarspelen voor mij in mijn jeugd zo vanzelfsprekend was, was ik mij niet zo bewust van de grote rol van muziek binnen de gemeenschap.’

Naarmate ik ouder werd, ontmoette ik steeds meer mensen binnen de Indische gemeenschap en begon ik patronen te herkennen. Muziek blijkt voor veel Indische mensen een belangrijk onderdeel van hun identiteit te zijn, en de gitaar neemt daarin een bijzondere plek in. Wat voor mij altijd heel natuurlijk voelde, bleek iets dat ik met velen deelde.

Door nieuwe ontmoetingen met generatiegenoten tijdens voorstellingen en projecten in Kunstmin raakte ik steeds meer betrokken bij de Dordtse Indische gemeenschap. Ik werkte mee aan de podcast “Mama, waarom zijn wij indo’s?” en aan het project “Snaar”, dat zich richt op Indische (bas)gitaristen en hun verhalen. Door die ervaringen groeide niet alleen mijn betrokkenheid, maar ook mijn trots op mijn afkomst.

‘Je voelt wel dat er een bepaalde band is met mensen die dezelfde roots hebben. Je voelt dat je soort van hetzelfde bent. Het is iets familiairs.’

Mijn kijk op het Indisch zijn is in de loop der jaren veranderd. Waar het vroeger vooral vanzelfsprekend voelde, zie ik nu steeds duidelijker hoe diep mijn roots verweven zijn met wie ik ben. Ondanks mijn nuchtere blik voel ik tegenwoordig meer bewustzijn én trots op die verbinding.

Na inmiddels twee reizen naar Indonesië is het nu tijd voor een nieuw bijzonder hoofdstuk: samen met mijn vader onze familie bezoeken op Sulawesi, het geboorte-eiland van mijn oma. Een reis waar we enorm naar uitkijken en die ons niet alleen dichter bij onze familie en cultuur zal brengen, maar ook herinneringen zal geven die we voor altijd met ons meedragen.

Patrick en Yves Meijnhard Verschoor

Wil je ook je verhaal delen?