Lara van Duyne

Ik groeide met veel plezier op in Stadspolders, Dordrecht. Ik ging graag naar school en was in mijn vrije tijd veel buiten te vinden. Tot mijn eigen verbazing kom ik altijd overal derde generatie “Indo's” tegen: op school, tijdens het uitgaan of wanneer ik buiten speelde.

De Indische cultuur is sterk te herkennen in mijn huis; iets wat ik me pas realiseerde toen ik foto’s liet maken voor de verkoop. Twee wayangpoppen, een batiklamp, een ulekan, garudabeeld, noem maar op. Daarnaast heb ik twee kleine beeldjes, deze zijn mijn favoriet en betekenen het meest voor me. De één is van mijn ene oma en de ander van mijn andere oma. Dat garudabeeld vind ik echt heel tof. Garuda geeft me ergens een gevoel van vrijheid, een soort connectie.

De Indische gemeenschap in Dordrecht is best groot en daardoor ook helemaal niet eenzijdig. Via mijn ouders leerde ikal vroeg veel mensen uit de gemeenschap kennen. Ik zou ze omschrijven als mensne met een “funk- en soulvibe”. Tegenwoordig ken ik via mijn schoonouders weer een hele andere groep binnen de gemeenschap, waarbij kumpulan en indorock juist een veel grotere rol spelen. Juist dat verschil vind ik leuk. Het zijn eigenlijk twee werelden, en toch voelt het hetzelfde en het komt elkaar ook weer tegen.

De Indische gemeenschap betekent dan ook veel voor mij. Iedereen heeft op een manier een connectie met elkaar en je voelt toch een verbondenheid. Je groet elkaar altijd wel of maakt even een praatje. Dit kwam voor mijallemaal samen op de Pasar Malam in Dordrecht toen ik vol trots met mijn eigen Indotoys een kraampje had, familie en vrienden kwam langs, hielpen me, aten lekker achter het kraampje en reageerden ook stuk voor stuk vol enthousiasme.