Deze website maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken om een optimale gebruikerservaring te bieden. Je kunt je voorkeuren aanpassen.

Deze cookies zorgen ervoor dat de website naar behoren werkt. Deze cookies kunnen niet uitgezet worden.
Deze cookies zorgen ervoor dat we het gebruik van de website kunnen meten en verbeteringen door kunnen voeren.
Deze cookies kunnen geplaatst worden door derde partijen, zoals YouTube of Vimeo.
Deze cookie stellen onze advertentiepartners in staat om doelgerichter informatie te kunnen aanbieden.

Door categorieën uit te zetten, kan het voorkomen dat gerelateerde functionaliteiten binnen de website niet langer correct werken. Het is altijd mogelijk om op een later moment de voorkeuren aan te passen.

Nick Croes

1992
Geboorteplaats:
Dordrecht, Nederland
Foto door: Dagmar Rijgersberg - Nick Croes

Foto door: Dagmar Rijgersberg

Nick Croes

Nick aan het woord

Mijn Indische roots komen van mijn vaderskant. In 1958 kwamen mijn opa en oma met de boot vanuit Jakarta naar Nederland. Mijn oma is geboren in Bandung, op Java. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft zij in een Japans interneringskamp op Sumatra gezeten. Mijn opa diende als KNIL-militair en werd door de Japanners krijgsgevangen gemaakt en ingezet voor dwangarbeid. Ik heb hem nooit gekend. Ondanks dat mijn opa zich wist aan te passen en zich zelfredzaam wist te maken met een gezin van 7, had hij wel last van trauma, al liet hij dit haast nooit merken. Oma vertelde mij wel meer over haar jeugd in Indonesië en haar tijd in het kamp.

De broers van mijn opa hadden, in de tijd van de Tielman Brothers, ook een Indorockband genaamd The Rhythm Brothers, waarmee ze door heel Nederland en Duitsland optraden. Destijds was het echt nog big business. Mijn vader vertelde wel eens dat ze met grote, dure Amerikaanse auto’s het kleine straatje in Alblasserdam kwamen inrijden. Ik vind het bijzonder om erover na te denken dat zij net uit de oorlog kwamen en meteen in Nederland de muziek in gingen. 

‘Dat was voor mij waarschijnlijk ook de perfecte afleiding geweest; meteen de muziek induiken — een manier om met het trauma om te gaan.’

Muziek is echt een rode draad binnen de Indische cultuur en verbindt mensen. Ik leerde van mijn oom gitaar spelen en ging naar de havo voor dans en muziek in Rotterdam. Daar zaten ook veel Indische en Molukse jongens. Hier leerde ik Darryl en Dusty Ciggaar kennen, met wie ik nu in de band MINKO zit.

"Hun vader en oom hebben op hun beurt weer met mijn vader en oom in een band gespeeld. Als tieners keken we altijd naar de optredens en repetities."

Wat mij bezighoudt is het intergenerationele trauma en de tweestrijd binnen de cultuur. Marion Bloem zei ooit: “De Indische cultuur is los zand.” Dat vond ik destijds heel beledigend, maar nu begrijp ik steeds beter wat ze bedoelde. Toen onze voorouders hier kwamen, probeerden zij zo Nederlands mogelijk te zijn en zich te distantiëren van het Indonesische in zichzelf. Dat zie je ook terug in de Indische cultuur: een mix van Nederlandse en Indonesische eigenschappen zoals individualisme en samenhorigheid.

Nick Croes

Nick Croes

‘Ik houd me veel bezig met de verschillen tussen Nederland en Indonesië. Gevoelsmatig schakel ik namelijk voortdurend tussen die culturen.’

Ik heb voor mezelf besloten dat ik vóór mijn veertigste vloeiend Bahasa wil spreken. Ik zou ook graag nog vaak naar Indonesië willen reizen — misschien om daar muziek te maken of muziekles te geven. Via de muziek heb ik mijn eigen positie ten opzichte van het Indisch zijn beter leren begrijpen, en kan ik daarnaast ook veel doorgeven aan anderen. Hoewel mijn muziekcarrière niet uitsluitend over het Indisch zijn gaat, is het er sterk mee verweven.