Romina Scarpa

1982

Geboorteplaats:: Gorinchem

In 1982 ben ik geboren in Gorinchem. Mijn beide ouders zijn Indisch. Mijn moeder is het 6e kind uit een gezin van 10. Zij was het eerste kindje uit haar gezin dat in Nederland werd geboren.

Mijn opa en oma zijn beide gestorven toen ik nog heel jong was. Mijn moeder sprak hier nooit over en vragen stellen werd ook niet gewaardeerd. Daarom ben ik met mijn nicht onderzoek gaan doen naar onze familiegeschiedenis. Zo kwamen we erachter dat mijn opa in een Japans interneringskamp heeft gezeten. Bijzonder genoeg hebben mijn opa en oma elkaar in deze periode ontmoet. Mijn oma woonde destijds in een dorp verderop, en bracht stiekem eten naar de mensen in het kamp. Nadat mijn opa bevrijd was, is hij haar op gaan zoeken. Zo is hun relatie begonnen. Van mijn moeder weet ik wel dat ze haar vader niet altijd een lieve man vond. Hij was erg getraumatiseerd door het Japans interneringskamp, en kon dat trauma afreageren op zijn kinderen. Vooral mijn moeder heeft daar veel last van gehad.

Mijn moeders achternaam is Tollens. Tijdens het onderzoek kwam ik er ook achter dat wij afstammen van de Nederlandse dichter Hendrik Tollens. Hij was de opa van mijn opa. Zijn zoon, L.J.A. Tollens, trouwde in Nederlands-Indië met de Javaanse Soebira. Zij was een njai, een vrouw die ten tijde van de koloniale bezetting ongetrouwd bij een (Indo) Europese man woonde, het huishouden deed en vaak de moeder was van zijn kinderen. Zij was mijn voormoeder. Mijn opa werd wel pas een aantal jaar na het huwelijk door hem als zoon erkent.

Gegevens van de opa van Romina

‘Er zijn zelfs nog liefdesbrieven te vinden die L.J.A. Tollens schreef voor haar.’

Als ik denk aan het Indisch zijn, denk ik vooral aan de samenhorigheid die erbij komt kijken. Mijn familie heeft veel leed en verlies gekend. Wat mij nog altijd bijstaat is hoe sterk iedereen er voor elkaar is in die momenten. Wanneer we een begrafenis hadden, kwam iedereen uit het hele land bij elkaar om te helpen met dingen regelen.

‘Hoeveel verdriet er dan ook heerst, er wordt altijd gezorgd dat er loempia’s of risolles klaarlagen voor het geval dat er bezoek komt.’

In mijn huis heb ik uiteraard een ulekan en batik kleden. Deze herinneren mij aan de zondagen dat wij met zijn allen naar opa en oma gingen en alle nichtjes en neven er waren. Een huis vol met dansende tantes en oma die kookt.

‘Ik kan me nog goed de familieverjaardagen herinneren. Al mijn tantes waren dan aan het jiven, en ik en mijn nichtjes mochten wel eens optredens doen in traditionele kleding.’

Ik heb een tijd op straat gewoond. Toen ben ik de Indische gemeenschap voor een lange tijd uit het oog verloren. Ik werd zwanger, en heb toen twee jaar in het babyhuis in Dordrecht gewoond. Daar kwam ik weer iemand tegen die ook Indisch was. Dat voelde goed. Het voelt toch altijd alsof je familie van elkaar bent. Inmiddels woon ik met mijn zoons in een mooi huis in Hendrik-Ido-Ambacht. Ik wil hen graag veel meegeven van de Indische cultuur, al ben ik wel nog aan het uitzoeken hoe ik dat wil doen. Ik voel veel trots voor mijn Indische roots en hoop dat mijn kinderen dat ook kunnen voelen.

Romina met haar moeder en oma

Wil je ook je verhaal delen?